W praktyce weterynaryjnej (i w medycynie) wyróżnia się różne drogi podania leków. Kluczowy podział, który stoi za tym pytaniem, dotyczy tego, czy lek jest podawany iniekcyjnie (czyli poprzez wkłucie i wprowadzenie leku do tkanek lub naczynia), czy nieiniekcyjnie.
Podanie "p.o." to skrót od łacińskiego per os, czyli doustnie. Lek trafia do przewodu pokarmowego, a następnie wchłania się w zależności od postaci leku i warunków w organizmie. Nie ma tu wkłucia, strzykawki ani igły, więc nie jest to droga iniekcyjna.
Pozostałe skróty w odpowiedziach oznaczają typowe drogi iniekcyjne:
- "i.v." – podanie dożylne: lek wprowadza się bezpośrednio do naczynia krwionośnego przez wkłucie.
- "i.m." – podanie domięśniowe: lek podaje się do mięśnia przy użyciu igły.
- "s.c." – podanie podskórne: lek wprowadza się do tkanki podskórnej przez wkłucie.
Typowe pułapki egzaminacyjne w takim zadaniu to pominięcie słowa "nie" oraz mechaniczne kojarzenie skrótów bez ich rozwinięcia. Dobrą metodą jest szybkie przypomnienie sobie: iniekcja = wkłucie. Jeśli droga podania wymaga igły, jest iniekcyjna; jeśli dotyczy podania doustnego, jest nieiniekcyjna.