Pytanie dotyczy praktycznego limitu bezpieczeństwa przy ręcznym ładowaniu i układaniu drewna, mierzonego od podłoża, na którym stoi pracownik. Taki limit ma sens ergonomiczny i organizacyjny: im wyżej trzeba podawać, odkładać lub układać elementy, tym większe są przeciążenia barków, pleców i ryzyko utraty stabilnej postawy. Dodatkowo rośnie ryzyko, że element drewna zsunie się lub spadnie na pracownika.
W tej formule egzaminacyjnej jako maksymalną wysokość ręcznego ładowania i układania przyjmuje się 1,5 m. Oznacza to, że jeżeli stos/pryzma/warstwa miałaby być wyższa, należy rozważyć zmianę organizacji pracy (np. inne miejsce składowania, etapowanie układania, użycie sprzętu do podawania/układania) tak, aby praca nie polegała na stałym unoszeniu i odkładaniu elementów powyżej tej granicy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 1,3 m – to wartość zbyt niska w stosunku do limitu wymaganego w pytaniu; mogłaby wynikać z pomylenia z innymi zaleceniami ergonomicznymi, ale nie odpowiada wskazanemu progowi.
- 1,0 m – to zaniżenie limitu; w praktyce ograniczałoby niepotrzebnie pracę ręczną i nie jest wartością oczekiwaną w tym pytaniu.
- 2,0 m – to wartość zbyt wysoka dla bezpiecznego, powtarzalnego układania ręcznego; taka wysokość zwykle oznacza większe ryzyko przeciążeń oraz niekontrolowanego zsunięcia materiału.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na sformułowanie "mierząc od podłoża, na którym stoi robotnik". Chodzi o realną wysokość pracy względem stóp pracownika, a nie np. względem poziomu gruntu obok lub względem pojazdu.
