Polerowanie lakieru poliestrowego na obudowie pianina jest procesem wieloetapowym: po utwardzeniu powłoki usuwa się ślady obróbki i rysy, a następnie stopniowo przechodzi do coraz drobniejszych materiałów ściernych i past. Lakier poliestrowy jest twardy, więc niewłaściwy dobór pasty może pozostawić mikro-rysy lub zmatowienia.
W praktyce warsztatowej pasty polerskie są rozróżniane przez gradację (ziarnistość), a często także przez oznaczenia kolorystyczne. Zasada doboru jest prosta: pasty "mocniejsze" usuwa się rysy, a pastami drobnymi wykonuje wykończenie powierzchni. Dlatego do końcowego polerowania wybiera się pastę przeznaczoną do etapu finiszowego.
Prawidłowa odpowiedź: żółtego, ponieważ w podanym systemie kolorystycznym pasta żółta jest stosowana jako pasta drobnoziarnista do końcowego (lub przedostatniego) polerowania lakierowanych powierzchni, pozwalając uzyskać wysoki połysk przy małym ryzyku powstawania nowych zarysowań.
- Zielonego – w praktyce bywa kojarzona z bardzo drobnym, "lustrzanym" wykończeniem, ale nie jest standardową odpowiedzią na pytanie o typowy kolor pasty do końcowego polerowania w przyjętym schemacie.
- Czerwonego – nie odpowiada typowemu oznaczeniu etapu końcowego w opisanym systemie i może sugerować pastę o innym przeznaczeniu/inną markę.
- Niebieskiego – podobnie jak czerwony, nie jest właściwym kolorem dla końcowego polerowania w przedstawionym schemacie gradacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy końcowego polerowania, wybieraj pastę "finiszową" (najmniej ścierną), a nie taką, która służy do usuwania rys po wcześniejszych etapach.
