W ewidencji księgowej środków trwałych w księdze głównej typowo występują co najmniej dwa kluczowe konta syntetyczne:
- "Środki trwałe" – konto aktywów, na którym ujmuje się wartość początkową (brutto) środków trwałych przyjętych do używania oraz jej zmiany (np. zwiększenia/zmniejszenia wynikające z przyjęcia, sprzedaży, likwidacji).
- "Umorzenie środków trwałych" – konto korygujące wartość środków trwałych (narastająco). Służy do ujmowania dotychczasowego umorzenia powstającego w wyniku odpisów amortyzacyjnych.
Takie zestawienie odzwierciedla logikę prezentacji w sprawozdawczości: wartość netto środków trwałych jest rozumiana jako wartość brutto wykazana na koncie "Środki trwałe" pomniejszona o skumulowane umorzenie z konta "Umorzenie środków trwałych". Dlatego para "Środki trwałe, Umorzenie środków trwałych" jest typowym rdzeniem ewidencji środków trwałych.
Propozycje zawierające "Środki trwałe w likwidacji" wskazują na ujęcie zdarzeń szczególnych (etap likwidacji) i mogą występować w niektórych planach kont jako konta bardziej szczegółowe lub techniczne, ale nie stanowią podstawowego, uniwersalnego zestawu kont księgi głównej dla całej kategorii środków trwałych. Podobnie "Środki trwałe oddane w leasing" opisują szczególny sposób użytkowania/udostępnienia aktywa i nie zawsze funkcjonują jako odrębne konto syntetyczne.
Odpowiedź z "Środki trwałe obce" dotyczy innej kategorii (składniki niebędące własnością jednostki), więc nie jest równoważna standardowej ewidencji własnych środków trwałych w księdze głównej.
Na egzaminie warto zapamiętać schemat: konto aktywa + konto umorzenia (korekta). Gdy w odpowiedziach pojawiają się "sytuacje szczególne" (likwidacja, leasing, obce środki), zwykle są to dystraktory odciągające od podstawowej pary kont.
