"Błędy intonacyjne" w wokalu oznaczają, że wykonawca śpiewa dźwięki za wysoko lub za nisko względem zamierzonej wysokości (nuty). To problem parametru pitch (częstotliwości podstawowej), a nie barwy czy głośności. Dlatego właściwym narzędziem jest autotuner (czyli wtyczka/algorytm do korekcji wysokości dźwięku, często nazywany też "Auto-Tune", "pitch correction", "strojenie wokalu").
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Equalizer – służy do kształtowania barwy (wzmacniania/wycinania pasm częstotliwości składowych), np. odchudzania dołu, dodania "powietrza" na górze. Nie "przestawia" on nut na właściwą wysokość, więc nie naprawi fałszowania.
- Expander – jest procesorem dynamiki (zmniejsza poziom sygnałów poniżej progu, by ograniczyć szumy/przesłuchy albo zwiększyć kontrast głośności). Może poprawić czystość pauz, ale nie zmieni wysokości śpiewanych dźwięków.
- De-esser – redukuje sybilanty i ostre głoski ("s", "ś", "sz", "cz"), czyli problem artykulacji/energii w określonym paśmie. To pomaga na "syczenie", ale nie na nietrafione nuty.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pada "intonacja", "fałsz", "strojenie", "pitch" – myśl o narzędziu do korekcji wysokości dźwięku. Jeśli jest "syczenie" – de-esser. Jeśli "za dużo dołu/góry" – EQ. Jeśli "szumy w przerwach" lub "kontrola głośności" – procesory dynamiki.