KWALIFIKACJA TDR2 - CZERWIEC 2016

Kotwiczenie krzyżowe (mocowanie krzyżowe) to metoda zabezpieczenia ładunku, w której odciągi (np. liny, pasy lub łańcuchy) prowadzi się ukośnie i mocuje do punktów kotwiczenia po obu stronach pojazdu. Odciągi krzyżują się na powierzchni czołowej ładunku, tworząc charakterystyczny układ w kształcie litery "X". Taki układ ma przede wszystkim ograniczyć przesuw wzdłużny oraz odchylenie ładunku podczas hamowania lub ruszania.

Odpowiedź "cztery liny." odpowiada typowemu minimalnemu, pełnemu układowi kotwiczenia krzyżowego rozumianemu jako zastosowanie dwóch odciągów tworzących "X" na jednym końcu oraz analogicznego układu na drugim końcu ładunku (często praktycznie realizowane jako para z przodu i para z tyłu). Dzięki temu zabezpieczenie działa w obu kierunkach wzdłużnych, a układ jest symetryczny i stabilny.

Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne w tej formie:

• "dwa pasy." – dwa elementy mogą utworzyć tylko pojedynczy krzyż na jednym końcu albo układ niepełny; w wielu sytuacjach nie zapewni to zabezpieczenia w obu kierunkach i nie odpowiada typowej praktyce pełnego układu.
• "cztery pary pasów." – jest to liczba znacznie większa i nie wynika z samej definicji kotwiczenia krzyżowego; dobór liczby powinien być uzasadniony warunkami (masa, tarcie, parametry elementów), a nie "z góry" stałą bardzo dużą wartością.
• "trzy pary łańcuchów." – podobnie zawyża liczbę i miesza rodzaj osprzętu (łańcuchy stosuje się do ciężkich ładunków), ale sama technika nie narzuca takiej liczby bez obliczeń i analizy konkretnego przypadku.

W praktyce zawodowej kierowcy ważne jest też, że dobór liczby i rodzaju odciągów powinien uwzględniać m.in. masę ładunku, współczynnik tarcia oraz parametry osprzętu (np. LC, STF) i prawidłowe kąty prowadzenia odciągów. Dla ładunków podatnych na odkształcenie liczba odciągów musi dodatkowo uniemożliwić "wsunięcie się" ładunku pomiędzy odciągi.