Klasyfikacja ubytków próchnicowych wg Blacka porządkuje ubytki przede wszystkim według położenia na powierzchniach zęba oraz grupy zębów (przednie vs boczne). W praktyce egzaminacyjnej najczęściej rozróżnia się klasy I–V (czasem dodatkowo VI w nowszych ujęciach), a kluczowe jest poprawne odczytanie lokalizacji ubytku.
Odpowiedź "III" jest właściwa, gdy ubytek dotyczy powierzchni stycznej zęba przedniego (siekacza lub kła) i nie obejmuje kąta siecznego. Ząb 12 (w systemie FDI) to siekacz boczny szczęki, czyli ząb przedni. Jeśli przedstawiony ubytek jest styczny i nie przechodzi na kąt sieczny, spełnia kryteria klasy III.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiej lokalizacji?
- "II" dotyczy ubytków na powierzchniach stycznych zębów bocznych (przedtrzonowców i trzonowców), zwykle z zajęciem powierzchni żującej lub kontaktu stycznego w odcinku bocznym. Dla zęba 12 byłaby to typowa pomyłka wynikająca z utożsamienia "styczny = II".
- "I" obejmuje ubytki w bruzdach i dołkach (powierzchnie żujące zębów bocznych oraz dołki podniebienne niektórych zębów), czyli inne miejsca niż klasyczny ubytek styczny w odcinku przednim.
- "IV" odnosi się do ubytków na powierzchniach stycznych zębów przednich, ale z zajęciem kąta siecznego. Jeżeli na ilustracji nie widać naruszenia kąta siecznego, wybór tej klasy byłby błędem "nadinterpretacji" rozległości ubytku.
Wskazówka do nauki: aby odróżniać klasy III i IV, zawsze zadaj sobie pytanie: czy ubytek obejmuje kąt sieczny? Jeśli nie – klasa III; jeśli tak – klasa IV.
