Bonitacja gleb to ocena jakości użytkowej gruntu rolniczego (m.in. żyzności, stosunków wodnych, stopnia kultury gleby i trudności uprawy). W praktyce geodezyjnej i katastralnej poprawne rozpoznanie klasy bonitacyjnej jest ważne, ponieważ wpływa na zapis w ewidencji gruntów oraz na interpretację sposobu użytkowania.
Gleby rdzawe powstają najczęściej z piasków luźnych lub słabo gliniastych. Typowe cechy to: bardzo mała ilość próchnicy, słaba zasobność w składniki pokarmowe i niekorzystne warunki wodno-powietrzne. Te właściwości powodują niską produktywność rolniczą, dlatego gleby rdzawe są standardowo kojarzone z klasą VI (gleby orne najsłabsze).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- I – obejmuje gleby najlepsze, bardzo żyzne i urodzajne; nie pasuje do gleb lekkich, piaszczystych i ubogich, typowych dla gleb rdzawych.
- II – to również gleby bardzo dobre, o wysokiej przydatności rolniczej; cechy te są sprzeczne z niską zasobnością i słabą retencją wody charakterystyczną dla gleb rdzawych.
- III b – klasa średnia/dobra; wybór tej odpowiedzi często wynika z mylenia "typu gleby" z "jakością użytkową" albo z próby zgadywania. Gleby rdzawe z zasady nie odpowiadają parametrom klas dobrych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się typ gleby kojarzony z piaskami, niską próchnicą i niską żyznością, zwykle chodzi o najniższe klasy bonitacyjne, a w przypadku gleb rdzawych najczęściej o VI.
