W regułach Incoterms kluczowe jest rozróżnienie kosztów i ryzyka oraz ustalenie miejsca dostawy (punktu, w którym sprzedający spełnia dostawę) i miejsca przeznaczenia (dokąd opłacany jest przewóz).
CFR (Cost and Freight) jest regułą typową dla transportu morskiego/śródlądowego. W CFR sprzedający:
- organizuje przewóz i płaci fracht do wskazanego portu przeznaczenia,
- realizuje obowiązki po stronie eksportu w typowym zakresie dla sprzedaży międzynarodowej (np. czynności związane z wysyłką),
- spełnia dostawę, gdy towar zostanie dostarczony na statek w porcie załadunku.
Jednocześnie w CFR ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru przechodzi na kupującego już w porcie załadunku (po dostarczeniu towaru na statek), mimo że sprzedający nadal ponosi koszt frachtu do portu przeznaczenia. Tę pozorną "sprzeczność" (koszt po stronie sprzedającego, ryzyko po stronie kupującego wcześniej) trzeba umieć wychwycić, bo to najczęstsza cecha odróżniająca CFR od innych reguł.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- DAP dotyczy dostarczenia do wskazanego miejsca (np. terminalu/zakładu) i nie jest regułą "morską" w tym sensie co CFR; typowo przesuwa punkt dostawy bliżej miejsca docelowego niż port załadunku.
- FAS (Free Alongside Ship) oznacza dostawę w porcie załadunku wzdłuż burty statku (przed załadunkiem na statek). Zakres obowiązków sprzedającego jest więc inny niż w CFR, gdzie dostawa jest "na statku", a dodatkowo sprzedający opłaca fracht.
- EXW (Ex Works) to minimalne obowiązki sprzedającego: udostępnia towar u siebie, a organizacja i koszty głównego przewozu zasadniczo leżą po stronie kupującego. To nie pasuje do sytuacji, w której sprzedający finansuje fracht morski.
W praktyce portowej i terminalowej poprawne rozpoznanie CFR pomaga ustalić, kto zawiera umowę przewozu, kto płaci fracht oraz od którego momentu ewentualne szkody w ładunku obciążają kupującego.
