Podczas check-in celem recepcjonisty jest prawidłowe zarejestrowanie gościa i przekazanie mu informacji w sposób dla niego dostępny. W przypadku osoby niewidomej kluczowe jest nie "specjalne traktowanie", lecz zapewnienie równego dostępu do procedury: gość musi móc poznać treść dokumentów i potwierdzić poprawność danych.
Odpowiedź "wypełnić w imieniu gościa kartę rejestracyjną" jest trafna w sensie praktycznym: recepcjonista może odczytać pozycje karty, zebrać dane podawane przez gościa i wpisać je w formularz, a następnie podsumować wpisane informacje, aby gość miał pewność, co zostało zapisane. W realnej obsłudze istotne jest, by robić to za wiedzą i zgodą gościa oraz tak, aby miał on kontrolę nad swoimi danymi.
Odpowiedź "poprosić gościa, żeby przyszedł z opiekunem" jest nieprawidłowa, bo zakłada, że niewidomy nie może dokonać rejestracji samodzielnie. To prowadzi do nieuzasadnionych barier w dostępie do usługi i obniża jakość obsługi.
Odpowiedź "zaproponować najwyższy standard pokoju" nie rozwiązuje problemu dostępności check-in. Standard pokoju nie jest właściwą reakcją na potrzebę wsparcia w wypełnieniu dokumentu i może być odebrane jako nieadekwatne.
Odpowiedź "zastosować procedurę "ekspresowego przyjęcia"" również nie dotyczy sedna sytuacji. Szybsza procedura nie zastępuje dostępnej komunikacji i może wręcz utrudnić zrozumienie treści dokumentów, jeśli ogranicza wyjaśnienia.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o obsługę osób z niepełnosprawnościami wybieraj działania, które usuwają barierę (tu: barierę w samodzielnym odczytaniu i wypełnieniu karty), a nie te, które przerzucają odpowiedzialność na gościa lub oferują "bonus" niezwiązany z procedurą.
