Lutowanie twarde (często nazywane też brazowaniem) polega na łączeniu elementów metalowych za pomocą spoiwa, które topi się i wnika w szczelinę złącza, natomiast materiał łączonych części nie ulega stopieniu. Kluczową cechą lutowania twardego jest stosowanie spoiw o wyższej temperaturze topnienia niż w lutowaniu miękkim.
Odpowiedź "srebra," jest poprawna, ponieważ w praktyce stosuje się spoiwa srebrne (najczęściej jako stopy zawierające srebro) do wykonywania mocnych, szczelnych złączy, m.in. w montażu i naprawach elementów metalowych. Srebro (lub stopy srebra) jest więc typowym materiałem kojarzonym z lutowaniem twardym.
- "cyny." jest błędne, bo cyna jest klasycznym spoiwem dla lutowania miękkiego (niższe temperatury, inne zastosowania i zwykle mniejsza wytrzymałość złącza w porównaniu do lutowania twardego).
- "żeliwa," jest błędne, ponieważ żeliwo jest materiałem konstrukcyjnym na elementy maszyn, a nie typowym spoiwem do lutowania; w lutowaniu spoiwo ma się łatwo topić i zwilżać łączone powierzchnie, czego nie spełnia żeliwo w tym zastosowaniu.
- "ołowiu." jest błędne, bo ołów (podobnie jak cyna i ich stopy) wiąże się głównie z lutowaniem miękkim i nie jest standardowym wyborem dla lutowania twardego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się cyna lub ołów, zwykle kierują one myślenie w stronę lutowania miękkiego. Z kolei srebro (oraz np. spoiwa mosiężne) częściej kojarzy się z lutowaniem twardym, gdzie wymaga się wyższej temperatury i lepszych parametrów złącza.
