W nacinaniu uzębień wyróżnia się dwie podstawowe grupy metod: obwiedniowe (generujące) oraz kształtowe.
Metody obwiedniowe polegają na tym, że zarys zęba powstaje w wyniku sprzężonego ruchu narzędzia i koła obrabianego, naśladującego zasadę toczenia i współpracy uzębionych elementów. Innymi słowy: profil zęba jest "wygenerowany" ruchem, a nie wprost "wycięty" gotowym kształtem narzędzia. Dlatego do metod obwiedniowych zalicza się takie procesy jak frezowanie obwiedniowe (np. frezem ślimakowym), struganie obwiedniowe oraz dłutowanie obwiedniowe.
Odpowiedź "kształtowa" jest poprawna, ponieważ metoda kształtowa działa inaczej: narzędzie ma profil odpowiadający zarysowi wrębu międzyzębnego i ten profil jest bezpośrednio odwzorowywany w materiale. Typowym przykładem jest frezowanie kształtowe frezem tarczowym, gdzie dla danego modułu i zarysu potrzebne są właściwe (często różne) narzędzia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym pytaniu?
- "struganie" – w kontekście wykonywania uzębień jest traktowane jako metoda obwiedniowa, bo zarys powstaje przez ruch generujący narzędzia.
- "dłutowanie" – przy uzębieniach również opiera się na zasadzie generowania (obwiedniowej), a nie na prostym odtwarzaniu gotowego profilu narzędzia.
- "frezowanie" – bywa mylące, bo istnieje zarówno frezowanie obwiedniowe (typowo frezem ślimakowym), jak i frezowanie kształtowe (frez tarczowy o odpowiednim profilu). Jednak jako metoda obwiedniowa jest powszechnie klasyfikowane w grupie metod generujących uzębienia.
W praktyce metody obwiedniowe wybiera się często w produkcji seryjnej ze względu na uniwersalność narzędzi, a metody kształtowe częściej w produkcji jednostkowej i naprawach.
