Przy nadczynności gruczołów łojowych celem mycia jest zmniejszenie przetłuszczania i ograniczenie czynników nasilających problem (np. nadmiernej okluzji). Dlatego wybiera się szampony, których składniki aktywne mają działanie seboregulujące i często także przeciwbakteryjne/przeciwgrzybicze.
Odpowiedź "cynk" jest uzasadniona, ponieważ związki cynku są znane z zastosowań w preparatach do skóry problematycznej (w tym łojotokowej) oraz w produktach przeciwłupieżowych. W praktyce fryzjerskiej taka informacja pomaga skojarzyć, że przy przetłuszczaniu szuka się raczej składników "normalizujących", a nie silnie natłuszczających.
Pozostałe propozycje nie pasują do celu pielęgnacyjnego:
- "lanolinę" – to składnik o charakterze emolientu, tworzący warstwę ochronną i dający efekt natłuszczenia. U osób z nasilonym łojotokiem może pogarszać wrażenie ciężkości i szybszego przetłuszczania u nasady.
- "parafinę" – działa głównie okluzyjnie (film na powierzchni). W produktach do skóry tłustej zwykle nie jest składnikiem pierwszego wyboru, bo nie rozwiązuje przyczyny nadmiaru sebum.
- "krzem" – sam "krzem" nie jest typowym, jednoznacznie kojarzonym składnikiem aktywnym szamponów do skóry łojotokowej; częściej spotyka się inne grupy substancji regulujących sebum lub działających przeciwłupieżowo.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o łojotok wybieraj odpowiedzi związane z normalizacją i działaniem przeciwłupieżowym, a unikaj odpowiedzi sugerujących głównie natłuszczanie i okluzję.
