Napawanie to technologia zaliczana do procesów spawalniczych, w której celem nie jest złączenie dwóch elementów, lecz naniesienie (natopienie) warstwy metalu na powierzchnię detalu. Taka warstwa ma zwykle poprawić właściwości eksploatacyjne (np. odporność na ścieranie) albo odtworzyć zużyty materiał podczas regeneracji.
W praktyce kolejowej napawanie stosuje się m.in. przy zużywających się elementach rozjazdów (np. iglice, serca krzyżownicowe). Proces wymaga źródła ciepła typowego dla spawania (łuk elektryczny lub płomień) oraz użycia materiału dodatkowego (np. elektrody/drutu napawczego). Dlatego właściwym urządzeniem jest spawarka – odpowiednio dobrana do metody (np. spawanie elektrodą otuloną, MIG/MAG, TIG lub spawanie gazowe).
Odpowiedź "zgrzewarki" jest niepoprawna, ponieważ zgrzewanie jest innym procesem łączenia metali: opiera się na docisku i przepływie prądu (nagrzanie oporowe), zazwyczaj bez nakładania warstwy materiału na powierzchnię w celu regeneracji. Odpowiedzi "torkretnicy" i "zacieraczki" są niepoprawne, bo dotyczą robót betonowych (natrysk torkretu) i wykończeniowych (wygładzanie powierzchni), a nie obróbki spawalniczej stali.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "napawanie", myśl o spawaniu z materiałem dodatkowym i o urządzeniu, które wytwarza łuk/płomień – to prowadzi do wyboru spawarki.
