W montażu prefabrykowanych elementów żelbetowych szczególnie niebezpieczny jest moment końcowego opuszczania elementu na miejsce wbudowania. W tej fazie odległości między elementem a podporą są małe, a ryzyko przygniecenia lub zakleszczenia dłoni jest wysokie. Dlatego do naprowadzania stosuje się narzędzia, które umożliwiają:
- kierowanie położeniem elementu bez dotykania go rękami,
- zachowanie bezpiecznego dystansu od strefy zgniecenia,
- korektę ustawienia (dosunięcie/odsunięcie, niewielki obrót) w trakcie opuszczania.
Takie zadanie spełniają drążki montażowe (pręty/tyczki montażowe). Pozwalają one na kontrolowane "prowadzenie" prefabrykatu i wykonywanie drobnych korekt w końcowej fazie osadzania, gdy operator dźwignicy opuszcza element w docelowe miejsce.
Pozostałe wskazane narzędzia mają inne przeznaczenie:
- piony montażowe służą do sprawdzania i wyznaczania pionu (kontrola odchylenia), a nie do fizycznego naprowadzania elementu podczas opuszczania,
- kliny stalowe wykorzystuje się do podklinowania, poziomowania lub tymczasowej stabilizacji po ustawieniu elementu, czyli do "ustalenia" położenia, a nie do jego prowadzenia w trakcie ruchu,
- łopatki stalowe mogą występować w innych rodzajach robót jako narzędzia pomocnicze, ale nie są typowym i właściwym narzędziem do bezpiecznego naprowadzania ciężkich prefabrykatów żelbetowych w końcowej fazie opuszczania.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą zasadę: naprowadzanie w ruchu wymaga narzędzia dystansowego (drążek), a ustalenie położenia po ustawieniu realizuje się narzędziami stabilizującymi (np. klin).
