Ocena zużycia ostrza noża tokarskiego może być prowadzona na dwa główne sposoby: bezpośrednio oraz pośrednio.
Metoda pośrednia polega na tym, że nie mierzy się samego ubytku materiału na ostrzu (np. starcia powierzchni przyłożenia), tylko rejestruje się sygnały towarzyszące skrawaniu i na ich podstawie wnioskuje o stanie narzędzia. Do takich sygnałów należą m.in. drgania układu obrabiarka–uchwyt–przedmiot–narzędzie oraz hałas generowany w czasie skrawania. W miarę stępiania ostrza rosną opory skrawania, pogarsza się stabilność procesu i łatwiej o drgania samowzbudne, co zwykle zwiększa poziom hałasu i wibracji. Dlatego odpowiedź "drgań i hałasu." pasuje do metody pośredniej.
Odpowiedzi opisujące pomiary "za pomocą sondy dotykowej", "zużycia ostrza czujnikiem liniowym" oraz "położenia ostrza czujnikiem dotknięcia" sugerują kontaktowy pomiar położenia/kształtu. Tego typu rozwiązania, jeśli dotyczą ostrza, z reguły odnoszą się do pomiaru bezpośredniego (geometrii lub położenia narzędzia), a nie do diagnostyki pośredniej opartej na sygnałach procesu. Dodatkowo sam pomiar położenia ostrza nie jest równoznaczny z oceną jego zużycia, bo narzędzie może być prawidłowo ustawione, a jednocześnie stępione.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "metoda pośrednia", szukaj odpowiedzi odnoszącej się do parametrów procesu (drgania, hałas, siły, temperatura), a nie do narzędzi pomiarowych dotykających ostrza.
