Przeciążenie w instalacji elektrycznej oznacza długotrwały lub powtarzający się przepływ prądu większego niż dopuszczalny dla danego przewodu i sposobu jego ułożenia. Skutkiem przeciążenia jest przede wszystkim nadmierne nagrzewanie przewodów, co może prowadzić do uszkodzenia izolacji, a w konsekwencji do awarii lub zagrożenia pożarowego.
Właściwym aparatem do ochrony przed skutkami przeciążenia jest wyłącznik nadprądowy. Jego zadaniem jest zadziałanie (wyłączenie obwodu) przy przekroczeniu prądu znamionowego w czasie zależnym od wielkości prądu. W praktyce wyłącznik nadprądowy zabezpiecza obwód przed przeciążeniem, a typowo również przed zwarciem (szybkie zadziałanie członu zwarciowego).
Odpowiedź "czasowy" jest nieprawidłowa, ponieważ sama cecha czasowa nie definiuje funkcji ochronnej przed przeciążeniem; w praktyce spotyka się aparaty czasowe do sterowania, opóźnień lub selektywności, ale nie są one podstawowym zabezpieczeniem nadprądowym przewodów.
Odpowiedź "podnapięciowy" jest błędna, bo wyłącznik (lub wyzwalacz) podnapięciowy reaguje na spadek napięcia poniżej ustalonej wartości i służy m.in. do zapobiegania samoczynnemu ponownemu załączeniu po zaniku zasilania. Nie chroni przewodów przed przegrzaniem wynikającym z nadmiernego prądu.
Odpowiedź "różnicowoprądowy" nie pasuje do przeciążenia: wyłącznik różnicowoprądowy reaguje na różnicę prądów między przewodem fazowym i neutralnym (prąd upływu do ziemi), co wspiera ochronę przeciwporażeniową i przeciwpożarową w przypadku uszkodzeń izolacji. Może nie zadziałać przy przeciążeniu bez upływu, dlatego nie zastępuje zabezpieczenia nadprądowego.
Na egzaminie warto zapamiętać rozdział ról: nadprądowy = przeciążenie/zwarcie, a różnicowoprądowy = upływ/ochrona przy uszkodzeniu izolacji. Takie rozróżnienie ułatwia szybkie i poprawne wskazanie właściwego aparatu.
