Promieniowanie podczerwone (IR) w okolicach 780 nm–1 mm oddziałuje na oko przede wszystkim termicznie, dlatego ochrona polega na ograniczeniu transmisji IR przez soczewkę/filtr. Kluczowe jest to, że domieszki w szkle nie działają "uniwersalnie": każda z nich ma selektywną absorpcję w określonych fragmentach widma.
Odpowiedź "z domieszką chromu" jest właściwa, ponieważ chrom w praktyce optycznej jest kojarzony głównie z kształtowaniem barwy i absorpcji w zakresie widzialnym (efekt "kolorystyczny"), a nie jako typowy składnik filtrów ukierunkowanych na tłumienie IR. Sam fakt, że szkło ma intensywną barwę, nie przesądza o skuteczności ochrony przed podczerwienią.
Pozostałe propozycje są wiarygodnymi materiałami kojarzonymi z ochroną przed gorącymi źródłami i promieniowaniem:
- "ze szkła dydymowego" – szkło z domieszkami neodymu i prazeodymu jest znanym rozwiązaniem ochronnym; jego działanie nie ogranicza się do estetycznego zabarwienia, lecz wynika z właściwości widmowych.
- "z domieszką tlenku żelazawego" – domieszki żelaza mogą obniżać transmisję w podczerwieni; często nadają szkłu zielonkawe zabarwienie, ale istotą jest tłumienie IR.
- "z domieszką niklu" – nikiel (w praktyce jako tlenki w szkle) bywa stosowany do kształtowania absorpcji, także w kierunku ograniczania części promieniowania cieplnego.
Wskazówka egzaminacyjna: nie wybieraj odpowiedzi na podstawie intuicji "ciemniejsze = bezpieczniejsze". W pytaniach o IR liczy się to, czy materiał jest znany z tłumienia IR, a nie tylko z barwienia szkła w widzialnym.
