Wełna mineralna jest materiałem termoizolacyjnym, którego parametry mogą się pogarszać po zawilgoceniu. Jednym ze sposobów dopływu wilgoci do warstw przegrody nie jest przeciek wody, lecz dyfuzja pary wodnej – czyli przenikanie pary z powietrza przez kolejne warstwy przegrody.
Właśnie dlatego stosuje się paroizolację: jej zadaniem jest ograniczyć przepływ pary wodnej (zwykle po "ciepłej" stronie przegrody), aby zmniejszyć ryzyko wykroplenia (kondensacji) wilgoci w warstwach z wełną mineralną. Dodatkowo w praktyce liczy się ciągłość i szczelność ułożeń (zakłady, taśmy, przejścia instalacyjne), bo nieszczelności mogą osłabiać działanie warstwy.
Odpowiedź "hydroizolację" jest błędna, ponieważ hydroizolacje projektuje się głównie do ochrony przed wodą ciekłą (np. podciąganie kapilarne, woda opadowa, woda gruntowa), a pytanie dotyczy wilgoci przedostającej się drogą dyfuzji pary wodnej. Odpowiedź "izolację ogniową" nie odpowiada na problem wilgoci – odnosi się do bezpieczeństwa pożarowego. Z kolei "izolacja akustyczna" dotyczy ograniczania przenoszenia dźwięków, a nie pary wodnej.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: gdy w treści pojawia się dyfuzja pary wodnej i ochrona materiału przed wilgocią z powietrza, właściwym skojarzeniem jest paroizolacja, a nie hydroizolacja.
