Transepidermalna utrata wody (TEWL) to wskaźnik opisujący, ile wody "ucieka" z organizmu przez warstwę rogową naskórka w postaci pary. W praktyce kosmetologicznej TEWL traktuje się jako pośrednią informację o stanie bariery naskórkowej: gdy bariera jest osłabiona (np. przesuszenie, podrażnienie, nadmierna eksfoliacja), TEWL zwykle rośnie.
Do określenia TEWL wykorzystuje się pomiar zjawiska parowania, dlatego właściwym narzędziem jest ewaporometr (urządzenie do ewaporometrii). Jego zadaniem jest ocena strumienia pary wodnej nad powierzchnią skóry, co bezpośrednio odpowiada pytaniu o "utracę wody przez naskórek".
Pozostałe propozycje dotyczą innych parametrów:
- Kutometr służy do oceny właściwości mechanicznych skóry, przede wszystkim elastyczności i podatności na odkształcenie (zasada ssania/podciśnienia). To nie jest pomiar parowania ani gospodarki wodnej w sensie TEWL.
- Profilometria odnosi się do analizy profilu/topografii powierzchni (np. nierówności, zmarszczek, chropowatości). Może być użyteczna w ocenie efektów zabiegów wygładzających, ale nie mierzy transepidermalnej utraty wody.
- Diaskopia polega na uciśnięciu skóry i obserwacji zblednięcia/zmiany zabarwienia, co pomaga różnicować zmiany naczyniowe lub oceniać rumień. Nie dostarcza informacji o TEWL.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli w pytaniu pojawia się "utrata wody/parowanie", szukaj metody związanej z ewaporacją. Jeśli pojawia się "sprężystość", myśl o metodach mechanicznych (np. kutometr). Jeśli "struktura powierzchni", to metody obrazowania/topografii (np. profilometria).
