Kamień o szlifie kaboszonowym płaskim ma powierzchnie gładkie (bez faset) i zwykle stosunkowo małą wysokość w porównaniu z klasycznymi szlifami fasetowymi. W praktyce złotniczej kluczowe jest, aby oprawa:
- zapewniała stabilne trzymanie kamienia mimo braku "pasa" faset,
- chroniła obrzeże kamienia przed wyszczerbieniem,
- umożliwiała estetyczne wykończenie przy kamieniu o gładkim obrysie.
Takie wymagania najczęściej spełnia oprawa kasetowa. Jest to rozwiązanie polegające na wykonaniu gniazda i ścianki (kołnierza) wokół obwodu kamienia, a następnie podgięciu/zakuciu materiału oprawy na kamień. Daje to równomierny docisk dookoła, co jest szczególnie korzystne przy kaboszonach, gdzie nie ma łapek "zaczepiających się" o fasety.
Odpowiedź "milgryf" bywa myląca, ponieważ w potocznej praktyce kojarzy się z oprawą, ale częściej opisuje sposób dekoracyjnego wykończenia krawędzi (efekt ziarnowania/wałeczków) niż podstawowy, samodzielny mechanizm mocowania kamienia do metalu. Może wystąpić jako detal przy różnych oprawach, lecz nie stanowi typowego wyboru jako główna oprawa dla kaboszonu płaskiego.
Odpowiedź "w korny" (spotyka się też zapis "kornowa") odnosi się do technik z użyciem kornów/ziaren, które są charakterystyczne m.in. dla pracy z małymi kamieniami i określonych metod ich unieruchamiania. Dla kaboszonu płaskiego zwykle nie jest to najbardziej typowe i praktyczne rozwiązanie, bo kaboszon wymaga raczej obwodowego podparcia i ochrony krawędzi.
Odpowiedź "pełna" może być interpretowana różnie (np. jako "pełna" w sensie bardzo zamknięta/obejmująca). Ta wieloznaczność sprawia, że jako odpowiedź egzaminacyjna jest słabsza, a w praktyce dla kaboszonu płaskiego częściej mówi się właśnie o kasetowej jako standardowym, rozpoznawalnym typie oprawy.
Wskazówka egzaminacyjna: przy kaboszonach myśl o oprawach obwodowych (ścianka/kołnierz), a przy szlifach fasetowych częściej o rozwiązaniach wykorzystujących krawędzie i pas kamienia (np. łapki).
