Metoda Volharda należy do miareczkowań strąceniowych (argentometrii) i jest klasycznie stosowana do oznaczania jonów chlorkowych metodą miareczkowania wstecznego. W praktyce postępuje się tak, że do próbki zawierającej Cl− dodaje się znany nadmiar mianowanego roztworu azotanu(V) srebra, aby strącić chlorki w postaci trudno rozpuszczalnego AgCl.
Następnie wyznacza się, ile jonów Ag+ pozostało w roztworze po strąceniu. Służy do tego mianowany roztwór tiocyjanianu amonu (źródło SCN−), którym odmiareczkowuje się nadmiar Ag+. To właśnie uzasadnia parę odczynników: AgNO3 oraz NH4SCN.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Azotan(V) srebra i chlorek sodu – chlorek sodu nie jest typowym titrantem w procedurze Volharda; w samej metodzie kluczowy jest etap odmiareczkowania nadmiaru Ag+ jonami SCN−.
- Wodorotlenek sodu i tiocyjanian amonu – NaOH jest titrantem w miareczkowaniach kwas-zasada, a nie w strąceniowym oznaczaniu chlorków; nie zapewnia reakcji stechiometrycznej odpowiadającej wyznaczaniu Cl−.
- Manganian(VII) potasu i tiocyjanian amonu – KMnO4 jest charakterystyczny dla miareczkowań redoks, natomiast Volhard nie polega na utlenianiu-redukcji, tylko na reakcjach strąceniowych/kompleksowania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się Volhard, szukaj schematu "nadmiar AgNO3 + odmiareczkowanie SCN−". To pozwala szybko odróżnić tę metodę od Mohr (chromian jako wskaźnik) i Fajans (wskaźniki adsorpcyjne).
