KWALIFIKACJA ROL12 - STYCZEŃ 2022

Pasożyty dzieli się m.in. według miejsca bytowania na:

• ektopasożyty (zewnętrzne) – żyją na skórze, w sierści, w jej wytworach lub w miejscach komunikujących się ze środowiskiem zewnętrznym (np. przewód słuchowy zewnętrzny);
• endopasożyty (wewnętrzne) – bytują w narządach wewnętrznych, najczęściej w przewodzie pokarmowym.

Odpowiedź "pchły i świerzbowiec uszny" jest poprawna, ponieważ:

• pchły są typowymi ektopasożytami – przebywają na powierzchni ciała, odżywiają się krwią i powodują świąd oraz zmiany skórne;
• świerzbowiec uszny (roztocz pasożytujący w uchu) bytujący w przewodzie słuchowym zewnętrznym jest również ektopasożytem, wywołuje świąd i często ciemną wydzielinę w uchu.

Pozostałe propozycje są błędne, bo zawierają pasożyty wewnętrzne:

• "włosogłówka i świerzbowiec uszny" – włosogłówka to nicień przewodu pokarmowego, więc nie jest pasożytem zewnętrznym.
• "włosogłówka i giardia" – oba pasożyty są związane z przewodem pokarmowym: włosogłówka jako nicień, a Giardia jako pierwotniak, dlatego klasyfikuje się je jako endopasożyty.
• "giardia i pchły" – pchły są zewnętrzne, ale Giardia jest jelitowa, więc para nie spełnia warunku "pasożytów zewnętrznych".

W praktyce klinicznej ta klasyfikacja pomaga dobrać diagnostykę i profilaktykę: przy ektopasożytach kluczowe są badanie skóry, zeskrobiny/wymazy oraz zwalczanie w środowisku (np. przy pchłach), natomiast przy endopasożytach częściej wykonuje się badania kału i stosuje leczenie ogólne.