Walory przyrodnicze krajobrazu to m.in. różnorodność siedlisk, bogactwo gatunkowe, ciągłość korytarzy ekologicznych oraz jakość warunków wodnych i glebowych. Zwiększenie udziału powierzchni zbiorników wodnych (np. stawów, oczek, rozlewisk, starorzeczy) najczęściej działa korzystnie, ponieważ:
- tworzy nowe siedliska dla roślin i zwierząt (w tym płazów i ptaków),
- podnosi bioróżnorodność poprzez zróżnicowanie warunków wilgotnościowych,
- zwiększa retencję, co stabilizuje obieg wody w krajobrazie,
- poprawia mikroklimat (łagodzenie upałów, większa wilgotność powietrza).
Odpowiedź "obiektów drogowych" jest niekorzystna z perspektywy przyrodniczej, bo infrastruktura liniowa zwykle fragmentuje siedliska, zwiększa hałas i śmiertelność zwierząt na drogach. Odpowiedź "obiektów przemysłowych" również obniża walory przyrodnicze – rośnie presja na środowisko (zajęcie terenu, emisje, ryzyko zanieczyszczeń), a tereny stają się mniej przyjazne dla wielu gatunków. Odpowiedź "zabudowy mieszkaniowej" oznacza przekształcenie powierzchni biologicznie czynnej w uszczelnione nawierzchnie i zabudowę, co ogranicza siedliska, pogarsza infiltrację wód opadowych i zwiększa efekt miejskiej wyspy ciepła.
W praktyce architektury krajobrazu warto pamiętać, że elementy wodne powinny być projektowane tak, by realnie wspierały ekologię (np. łagodne brzegi, roślinność strefowa, unikanie całkowitego betonowania), bo wtedy ich wkład w walory przyrodnicze jest największy.
