Połączenie centrali telefonicznej z bazą telefonu bezprzewodowego przeznaczonego do linii ISDN dotyczy warstwy fizycznej ISDN, czyli tego, jak sygnał jest przesyłany przewodem między portem centrali a urządzeniem abonenckim. W praktyce najczęściej spotyka się interfejs ISDN S0, który jest realizowany na przewodzie miedzianym o budowie skrętkowej (zwykle wykorzystuje się odpowiednią liczbę żył/par, aby przenosić sygnały w obu kierunkach).
Poprawny dobór kabla ma znaczenie, ponieważ ISDN jest wrażliwe na parametry linii: tłumienie, przesłuchy, ciągłość żył oraz prawidłowe zakończenia. Zastosowanie przewodu o niewłaściwej konstrukcji (np. zbyt mała liczba żył, nieodpowiednie parametry lub przewód przeznaczony do innego typu toru) może skutkować objawami takimi jak brak synchronizacji warstwy fizycznej, niestabilne zestawianie połączeń albo błędy transmisji.
Typowe błędne wybory wynikają z uproszczeń:
- wybranie kabla "komputerowego" wyłącznie dlatego, że pasuje złącze (mechaniczne dopasowanie złącza nie gwarantuje poprawności elektrycznej i standardowej),
- zastosowanie przewodu typowo analogowego lub o innej liczbie żył, co nie spełnia wymagań danego interfejsu ISDN,
- kierowanie się nazwą handlową zamiast wymaganiami portu centrali (S0/U) i dokumentacją producenta.
Na egzaminie warto przyjąć metodę: (1) rozpoznać, czy chodzi o ISDN S0 czy U, (2) dobrać kabel zgodny z interfejsem i liczbą żył/par, (3) dopiero na końcu sprawdzić zgodność ze złączami wymaganymi przez urządzenia. W tym zadaniu poprawna jest odpowiedź oznaczona jako prawidłowa w kluczu, bo odpowiada wymaganiom fizycznego połączenia ISDN między centralą a bazą.
