W pomiarach odkształceń konstrukcji nośnych (belek, ram, dźwigarów, wsporników) najczęściej spotyka się czujniki tensometryczne oporowe. Ich popularność wynika z połączenia kilku cech: prostego przetwarzania sygnału elektrycznego, dobrej czułości na niewielkie odkształcenia oraz łatwości integracji z typowymi torami pomiarowymi.
Odpowiedź "zmianę rezystancji" jest poprawna, bo w tensometrze oporowym odkształcenie mechaniczne powoduje zmianę geometrii (długości i przekroju) ścieżki przewodzącej, a to prowadzi do zmiany rezystancji elektrycznej. Tę zmianę mierzy się zwykle w odpowiednim układzie pomiarowym (często mostkowym), a następnie przelicza na odkształcenie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują jako "najszerzej stosowane" w tym zadaniu:
- "zmianę indukcyjności własnej" – czujniki indukcyjne są bardzo użyteczne w automatyce (np. do detekcji położenia lub przemieszczenia), jednak w klasycznych, rozległych pomiarach odkształceń konstrukcji częściej wybiera się tensometry oporowe ze względu na prostotę montażu i skalowalność pomiarów w wielu punktach.
- "efekt piezoelektryczny" – czujniki piezoelektryczne świetnie sprawdzają się w pomiarach dynamicznych (drgania, udary), ale w wielu typowych zastosowaniach konstrukcyjnych potrzebuje się także pomiarów quasi-statycznych lub długotrwałych, gdzie rozwiązania oporowe są praktyczniejsze.
- "zmianą pojemności elektrycznej" – pomiary pojemnościowe są możliwe (zwłaszcza w precyzyjnych przemieszczeniach), lecz w ujęciu "najszerszego zastosowania" w konstrukcjach nośnych nie stanowią tak rozpowszechnionego standardu jak tensometria oporowa.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: gdy pytanie dotyczy typowego pomiaru odkształceń elementów konstrukcyjnych, najczęściej chodzi o tensometr oporowy i zmianę rezystancji.
