W istniejących konstrukcjach żelbetowych zbrojenie jest ukryte w betonie, więc nie da się go wiarygodnie zmierzyć typowymi narzędziami do pomiaru elementów dostępnych na zewnątrz. Do określenia położenia prętów oraz ich rozstawu stosuje się przyrządy elektromagnetyczne (często nazywane pachometrami lub miernikami otuliny). Działają one w oparciu o zjawiska elektromagnetyczne: urządzenie wytwarza pole, a obecność stali zbrojeniowej powoduje mierzalne zmiany sygnału. Dzięki przesuwaniu sondy po powierzchni betonu można wyznaczyć przebieg prętów, oszacować rozstaw oraz określić grubość otuliny.
Odpowiedź "przymiaru liniowego" jest nieprawidłowa, bo przymiar pozwala mierzyć długości i odległości tylko tam, gdzie masz dostęp do obu punktów/elementów. Nie umożliwia wykrycia obiektów znajdujących się wewnątrz betonu.
Odpowiedź "suwmiarki elektronicznej" także jest błędna: suwmiarka służy do precyzyjnego pomiaru wymiarów zewnętrznych, wewnętrznych i głębokości, ale nadal wymaga fizycznego dostępu do mierzonej geometrii. Zbrojenie w żelbecie pozostaje niewidoczne i niedostępne, więc suwmiarka nie rozwiązuje problemu.
Odpowiedź "przyrządu pull-off" dotyczy zupełnie innego badania: pull-off służy do oceny przyczepności warstw (np. naprawczych, powłok) do podłoża poprzez kontrolowane odrywanie. Nie jest to metoda lokalizacji stali ani pomiaru rozstawu prętów.
W praktyce budowlanej przyrządy elektromagnetyczne są standardem w szybkiej diagnostyce i pracach przygotowawczych (np. przed wierceniem lub kuciem), bo są poręczne i pozwalają uzyskać informację o zbrojeniu bez uszkadzania konstrukcji.
