W odlewnictwie pomiar temperatury ciekłego żeliwa musi uwzględniać bardzo wysoki zakres temperatur oraz trudne warunki pracy czujnika (kontakt z gorącym metalem, żużlem i atmosfera utleniająca). Dlatego w praktyce do takich zastosowań dobiera się termopary o wysokiej odporności i stabilności wskazań w wysokich temperaturach.
Odpowiedź "S (PtRh10–Pt)" jest właściwa, ponieważ termoelement typu S jest termoparą platynowo-rodową przeznaczoną do pomiarów wysokotemperaturowych. Materiały szlachetne (platyna i stop platyna–rod) zapewniają lepszą stabilność charakterystyki w wysokich temperaturach w porównaniu z termoparami wykonanymi z metali nieszlachetnych.
- "E (NiCr–CuNi)" jest nieodpowiednia, bo to termopara bazowa, typowo dobierana do niższych temperatur procesowych i aparatury ogólnej. W warunkach ciekłego metalu może nie zapewnić wymaganego zakresu i trwałości.
- "T (Cu–CuNi)" również nie pasuje: obecność miedzi wskazuje na zastosowania niskotemperaturowe (np. chłodnictwo i pomiary w umiarkowanych temperaturach), a nie do ciekłego żeliwa.
- "J (Fe–CuNi)" jest typowa dla zastosowań średniotemperaturowych. Żelazo jako materiał jednego z przewodów ogranicza pracę w wysokiej temperaturze i w środowiskach utleniających, co czyni ją niewłaściwą do pomiaru temperatury ciekłego żeliwa.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "ciekłe żeliwo", myśl o pomiarach wysokotemperaturowych i termoparach szlachetnych (platynowych), a nie o typach bazowych (Cu, Fe, Ni).
