Probówka z aktywawatorem krzepnięcia jest przeznaczona do uzyskania surowicy. Aktywator (np. krzemionka/kaolin/trombina – zależnie od typu probówki) przyspiesza tworzenie skrzepu, dzięki czemu po odczekaniu na pełne wykrzepienie i po wirowaniu otrzymuje się klarowną, żółtawą frakcję płynną – surowicę.
Dlaczego nie "osocze"? Osocze otrzymuje się z krwi, która nie może skrzepnąć, czyli musi być pobrana do probówki z antykoagulantem (np. EDTA, heparyna, cytrynian). W osoczu pozostaje fibrynogen i inne czynniki krzepnięcia, bo proces krzepnięcia został zahamowany.
Dlaczego nie "krew pełna"? Krew pełna jest materiałem używanym wtedy, gdy chcemy zachować komórki krwi w zawiesinie (np. do morfologii). Do tego również potrzebny jest antykoagulant (najczęściej EDTA). W probówce z aktywatorem krzepnięcia krew zacznie tworzyć skrzep, więc nie będzie to już krew pełna w sensie materiału diagnostycznego.
Dlaczego nie "krew tętnicza"? Określenie "tętnicza" dotyczy miejsca/rodzaju pobrania, a nie tego, czy badanie wykonuje się w surowicy czy w osoczu. W praktyce dobór probówki wynika z tego, czy potrzebujemy surowicy (po krzepnięciu) czy osocza/krwi pełnej (po zahamowaniu krzepnięcia).
Wskazówka praktyczna: w probówce na surowicę należy odczekać do pełnego skrzepnięcia przed wirowaniem; zbyt wczesne odwirowanie może pogorszyć jakość próbki i wiarygodność oznaczeń biochemicznych.
