KWALIFIKACJA ROL4 + ROL10 - CZERWIEC 2009

PYTANIE NR 25.
Do produkcji brojlerów kurzych najbardziej przydatna jest rasa
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W produkcji brojlerów wybiera się typ mięsny o szybkim wzroście i silnym umięśnieniu, tradycyjnie oparty o Cornish jako komponent ojcowski. Leghorn to rasa nieśna, Sussex jest ogólnoużytkowy, a Zielononóżka kuropatwiana to rasa rodzima o mniejszej przydatności do intensywnej produkcji mięsa.

Pełne wyjaśnienie:

Brojlery kurze to kurczęta przeznaczone do intensywnej produkcji mięsa, dlatego materiał hodowlany powinien mieć cechy typowo mięsne: szybkie tempo wzrostu, dobre umięśnienie (zwłaszcza piersi), korzystne wykorzystanie paszy oraz odpowiednią wydajność rzeźną. Z tego powodu najbardziej przydatne są rasy/typy mięsne, a historycznie bardzo ważną rolę w tworzeniu brojlerów odegrał Cornish (często jako komponent ojcowski w programach krzyżowania).

  • Dominant White Cornish – wskazuje na typ Cornish o użytkowości mięsnej, kojarzony z cechami pożądanymi w produkcji brojlerów (umięśnienie i przyrosty). Z tego względu jest najbardziej trafny wybór w kontekście brojlerów.
  • Zielononóżka kuropatwiana – rasa rodzima, ceniona m.in. w chowie ekstensywnym i za cechy jakościowe, ale nie jest typową rasą do intensywnego tuczu brojlerów; ma mniejsze tempo wzrostu i gorszą opłacalność w produkcji masowej mięsa.
  • Leghorn – klasyczny przykład rasy nieśnej, selekcjonowanej głównie na wysoką nieśność, a nie na umięśnienie i szybkie przyrosty. Wybór tej odpowiedzi wynika często z mylenia "popularnej rasy kur" z "rasą mięsną".
  • Sussex – rasa ogólnoużytkowa (mięsno-nieśna), lepsza do produkcji przyzagrodowej niż do intensywnej produkcji brojlerów; nie dorównuje typowym rasom/typom mięsnym pod względem kluczowych parametrów tuczu.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy brojlerów, szukaj odpowiedzi powiązanej z kierunkiem mięsnym, a nie z nieśnością lub rasami ogólnoużytkowymi i rodzimymi.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Brojler kurzy to kurczę przeznaczone do intensywnego tuczu na mięso. Selekcjonuje się je pod kątem szybkiego wzrostu, dobrego umięśnienia i wydajności rzeźnej. W praktyce są to zwykle mieszańce/linii towarowe dobrane do produkcji mięsa.
Najważniejsze są cechy mięsne: szybkie przyrosty masy ciała, silne umięśnienie (zwłaszcza piersi), dobre wykorzystanie paszy, zdrowotność oraz wyrównanie stada. Rasy nieśne mogą mieć dobrą nieśność, ale zwykle nie spełniają wymagań tuczu brojlerów.
Cornish to typ mięsny, znany z mocnej budowy i umięśnienia, dlatego był wykorzystywany w programach krzyżowania brojlerów (często jako komponent ojcowski). W pytaniach egzaminacyjnych Cornish jest typowym przykładem rasy związanej z kierunkiem mięsnym.
Leghorn jest przede wszystkim rasą nieśną, selekcjonowaną na wysoką produkcję jaj. Zwykle nie jest najlepszym wyborem do intensywnej produkcji mięsa, bo priorytetem nie jest u niego umięśnienie i szybkie przyrosty. Dlatego w zadaniach o brojlerach to zwykle odpowiedź błędna.
Sussex jest najczęściej opisywany jako rasa ogólnoużytkowa (mięsno-nieśna). Sprawdza się w chowie przyzagrodowym, gdzie liczy się zarówno mięso, jak i jaja, ale nie jest typowym materiałem do intensywnego tuczu brojlerów, gdzie wymaga się maksymalizacji parametrów mięsnych.
Zielononóżka kuropatwiana to rasa rodzima, często kojarzona z chowem ekstensywnym i cechami jakościowymi. W intensywnej produkcji brojlerów liczą się szybkie przyrosty i wysoka wydajność mięsa, a rasy rodzime zwykle nie są na to selekcjonowane, więc opłacalność tuczu jest niższa.
Rasa mięsna jest zwykle kojarzona z masywną budową i umięśnieniem, a rasa nieśna z lekką budową i wysoką nieśnością. Jeśli pytanie dotyczy brojlerów (mięso), szukaj odpowiedzi związanej z typem mięsnym. Jeśli dotyczy niosek, wybieraj rasy typowo nieśne.
W produkcji towarowej najczęściej stosuje się mieszańce (linie/hybrydy) tworzone w programach hodowlanych, aby uzyskać efekt heterozji i przewidywalne parametry tuczu. W testach szkolnych często podaje się jednak rasy bazowe (np. Cornish) jako punkt odniesienia do typu mięsnego.
Częsty błąd to wybór rasy "najbardziej znanej" bez powiązania z celem produkcji, np. wskazanie Leghorn (jaja) w pytaniu o brojlery (mięso). Inny błąd to nieodróżnianie ras ogólnoużytkowych od wyspecjalizowanych mięsnych lub nieśnych.
Najlepiej zrobić krótką tabelę: rasa → kierunek użytkowania → 2–3 cechy. Ucz się parami przeciwieństw (mięsna vs nieśna) i dodaj przykłady ras rodzimych. Na egzaminie najpierw ustal, czy pytanie dotyczy mięsa, jaj czy chowu ogólnoużytkowego.
info

Około 60% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Eksperci podkreślają: "W produkcji brojlerów wybiera się typ mięsny o szybkim wzroście i silnym umięśnieniu, tradycyjnie oparty o Cornish jako komponent ojcowski."

Źródła:

  • Wikipedia (PL): "Cornish (kura)" – opis rasy o kierunku mięsnym i wykorzystania w produkcji mięsa, https://pl.wikipedia.org/wiki/Cornish_(kura) (dostęp: 2026-02-18)
  • Wikipedia (EN): "Cornish game hen / Cornish chicken" – informacje o Cornish jako rasie mięsnej używanej w krzyżowaniach brojlerów, https://en.wikipedia.org/wiki/Cornish_game_hen (dostęp: 2026-02-18)
  • Wikipedia (PL): "Leghorn" – charakterystyka rasy nieśnej, https://pl.wikipedia.org/wiki/Leghorn (dostęp: 2026-02-18)

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z drobiarstwa (rasy i kierunki użytkowania kur)
  • Materiały dydaktyczne szkół rolniczych o produkcji brojlerów
  • Katalogi i opisy linii brojlerów publikowane przez firmy hodowlane (część ogólna o pochodzeniu i typie mięsnym)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego