W produkcji wielkoseryjnej model odlewniczy wykonuje bardzo dużą liczbę cykli pracy, a więc jest narażony na powtarzalne obciążenia mechaniczne, kontakt z masą formierską, ścieranie, uderzenia podczas wyjmowania oraz wpływ czynników eksploatacyjnych (np. docisk, wibracje, transport w obrębie linii).
W takich warunkach najważniejsze cechy oprzyrządowania to:
- odporność na zużycie (ścieranie i uszkodzenia krawędzi),
- stabilność wymiarowa w długim okresie,
- możliwość utrzymania dokładności mimo wielu zaformowań,
- opłacalność w cyklu życia (koszt wykonania rozłożony na bardzo dużą liczbę sztuk).
Z tego powodu rozwiązaniem typowym są modele metalowe, np. z brązu lub odpowiednio dobranych stali, ponieważ przy długiej eksploatacji zachowują geometrię i są mniej podatne na zniszczenia niż materiały o mniejszej twardości lub gorszej odporności na ścieranie.
Odpowiedź "z laminatów" jest zwykle kojarzona z kompromisem między masą, łatwością wykonania a trwałością; w praktyce takie materiały częściej wybiera się, gdy seria nie uzasadnia kosztu metalu lub gdy liczy się łatwiejsza modyfikacja modelu.
Odpowiedź "z żywic epoksydowych" również może być stosowana w oprzyrządowaniu, ale w bardzo dużej liczbie cykli typowym ograniczeniem bywa zużycie powierzchni roboczych i ryzyko uszkodzeń krawędzi w porównaniu z metalem.
Odpowiedź "ze sklejki" jest charakterystyczna raczej dla krótszych serii, prototypów lub prac warsztatowych, gdzie istotna jest szybkość i niski koszt wykonania, a nie maksymalna trwałość w wieloletniej eksploatacji.
Uwaga metodyczna: w praktyce progi "mało-/średnio-/wielkoseryjności" oraz preferowane materiały mogą zależeć od technologii formowania, automatyzacji i standardów zakładowych; szczegółowe wartości wymagają materiałów specjalistycznych.
