W rymarstwie wytwarza się wyroby pracujące pod obciążeniem i narażone na intensywne tarcie oraz wielokrotne zginanie, np. pasy, rzemienie, elementy uprzęży czy osprzęt siodlarski. W takich zastosowaniach kluczowe są: wytrzymałość na rozrywanie, odporność na ścieranie, odpowiednia grubość oraz możliwie stabilna (mało "pracująca") struktura materiału.
Odpowiedź "bydlęcą" jest właściwa, ponieważ skóry bydlęce są powszechnie wybierane do wyrobów, które muszą przenosić siły i zachowywać trwałość w eksploatacji. Umożliwiają też uzyskanie elementów o większej grubości, co jest istotne w rymarstwie.
Pozostałe propozycje mogą kojarzyć się ze skórą "lepszą" lub "bardziej szlachetną", ale częściej sprawdzają się w innych grupach wyrobów albo w elementach mniej obciążonych:
- "cielęcą" często wybiera się tam, gdzie ważna jest miękkość i estetyka, a nie maksymalna nośność; bywa zbyt delikatna do typowych elementów uprzęży.
- "kozią" może mieć dobrą odporność na zginanie, ale zwykle stosuje się ją do lżejszych wyrobów; bez doprecyzowania asortymentu nie jest najlepszym, "pierwszym" wyborem dla rymarstwa.
- "świńską" bywa wykorzystywana w mniej wymagających zastosowaniach; jej cechy (w tym charakterystyczna porowatość) nie czynią jej typowym surowcem na elementy rymarskie o wysokiej trwałości.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się wyroby rymarskie, myśl o zastosowaniach "konstrukcyjnych" (pasy, rzemienie, uprząż) i dobieraj skórę kojarzoną z większą grubością i odpornością, a nie z delikatnym wykończeniem.
