Przy układaniu płytek ceramicznych kluczowe jest uzyskanie równomiernej warstwy zaprawy klejowej o odpowiedniej grubości oraz właściwego "ułożenia" kleju tak, by płytka po dociśnięciu miała dobry kontakt z podłożem. Do tej czynności używa się pacy zębatej, ponieważ jej zęby tworzą równoległe bruzdy (tzw. grzebienie), które ułatwiają kontrolę ilości kleju oraz poprawne dociśnięcie płytki.
Dlaczego pozostałe narzędzia nie są najlepszym wyborem do rozprowadzania kleju pod okładzinę?
- "pacy filcowej" używa się typowo do zacierania/wykańczania powierzchni (np. przy pracach tynkarskich lub przy wybranych masach), a nie do grzebieniowania kleju pod płytki. Nie zapewnia ona powtarzalnej grubości warstwy kleju.
- "szpachelki" używa się najczęściej do prac punktowych: nakładania, uzupełniania ubytków, zdrapywania lub lokalnego wyrównywania. Może rozsmarować klej, ale nie wykonuje równych bruzd o zadanej wysokości tak jak paca zębata.
- "kielni" używa się głównie do nabierania i nakładania zapraw oraz do prac murarsko-tynkarskich. Do przygotowania i przeniesienia kleju na powierzchnię jest pomocna, ale sama w sobie nie służy do równomiernego rozprowadzania pod okładzinę z płytek.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawia się "rozprowadzanie zaprawy klejowej pod płytki" albo "grzebieniowanie kleju", właściwym skojarzeniem jest paca zębata (dobrana z odpowiednią wielkością zębów do formatu płytki i warunków). Inne narzędzia mogą występować w tym samym procesie, ale na innych etapach.
