Bicie promieniowe to zmiana odległości mierzonej w kierunku promienia podczas obrotu elementu – w praktyce na tokarkach dotyczy m.in. uchwytu i zamocowanego detalu. Gdy uchwyt ma bicie, obrabiany przedmiot nie obraca się idealnie współosiowo, co może powodować błędy średnicy, "jajowatość", problemy z pasowaniem oraz pogorszenie jakości powierzchni.
Do takiego pomiaru stosuje się czujnik zegarowy, ponieważ jest to przyrząd do wykrywania małych przemieszczeń/odchyłek. Ustawia się go tak, aby końcówka pomiarowa opierała się o kontrolowaną powierzchnię (np. średnicę uchwytu lub powierzchnię kontrolną), a następnie obraca się wrzeciono/uchwyt i obserwuje rozrzut wskazań. Różnica między wartością maksymalną i minimalną wskazania odpowiada wielkości bicia (w typowym ujęciu warsztatowym).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą innych zadań metrologicznych:
- Liniał sinusowy wykorzystuje zależność trygonometryczną (sinus) i jest używany głównie do ustawiania/wyznaczania kątów przy pomiarach i trasowaniu, a nie do kontroli bicia promieniowego.
- Profilometr służy do oceny chropowatości i struktury geometrycznej powierzchni (parametry typu Ra/Rz zależnie od metody), czyli jakości mikrogeometrii po obróbce, a nie do pomiaru odchyłek położenia podczas obrotu.
- Zestaw płytek wzorcowych jest wzorcem długości do ustawiania i sprawdzania wymiarów liniowych (np. wysokości, szczelin, nastaw), a nie do dynamicznej kontroli bicia uchwytu w trakcie obrotu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "bicie", "współosiowość", "odchyłka przy obrocie" lub "kontrola na tokarce", najczęściej właściwym wyborem jest czujnik zegarowy (często z podstawą magnetyczną) albo inny czujnik przemieszczeń – a nie przyrządy do chropowatości, kątów czy wzorcowania długości.
