Praca w pozycji siedzącej może prowadzić do przeciążeń układu mięśniowo-szkieletowego (np. odcinka lędźwiowego i szyjnego kręgosłupa) oraz do nieprawidłowego ustawienia kończyn górnych podczas pisania i pracy z myszą. Dlatego kluczowym środkiem ochrony jest ergonomiczne dopasowanie stanowiska do cech pracownika.
Odpowiedź "ustalenie wysokości blatu biurka i siedziska w stosunku do wzrostu pracownika" wskazuje właśnie na dopasowanie wyposażenia do osoby. Wzrost (a pośrednio długość kończyn i proporcje ciała) wpływa na to, czy pracownik będzie mógł utrzymać naturalne krzywizny kręgosłupa, oprzeć stopy stabilnie oraz ułożyć przedramiona w sposób niepowodujący nadmiernego napięcia barków.
Pozostałe odpowiedzi nie spełniają wprost tego kryterium:
- "ustalenie wysokości blatu biurka w stosunku do wysokości siedziska" opisuje relację między meblami, ale pomija najważniejszy punkt ergonomii: odniesienie do użytkownika. Dwie osoby o różnym wzroście mogą wymagać innych ustawień mimo identycznego krzesła i biurka.
- "stosowanie częstych przerw w pracy i gimnastyki korekcyjnej" to działania organizacyjne i profilaktyczne, ale nie zastępują prawidłowej regulacji stanowiska. Mogą zmniejszać skutki długiego siedzenia, jednak podstawą jest ograniczenie źródła obciążenia poprzez właściwe ustawienie mebli.
- "przeprowadzenie kontrolnych badań lekarskich pod kątem wczesnego wykrycia wad postawy" dotyczy monitorowania zdrowia pracownika. Badania mogą wykryć problem, ale nie są bezpośrednim środkiem ergonomicznego zabezpieczenia stanowiska w sensie dostosowania warunków pracy.
W praktyce biurowej (także w działach kadr i płac) warto pamiętać o zasadzie: najpierw dopasuj stanowisko do człowieka, a dopiero potem uzupełniaj to organizacją pracy (mikroprzerwy, zmiana zadań) i profilaktyką zdrowotną.
