Trwałość przechowalnicza tłuszczów zależy głównie od: zawartości wody, obecności frakcji nietłuszczowych (np. białek), podatności na utlenianie (jełczenie oksydacyjne), a także od warunków: temperatury, dostępu tlenu i światła.
Masło śmietankowe jest tłuszczem mlecznym, który w praktyce zawiera nie tylko tłuszcz, ale także pewną ilość wody i składników nietłuszczowych. To powoduje, że nawet w dobrych warunkach (chłód, szczelne opakowanie) jakość masła szybciej się pogarsza: pojawiają się obce zapachy i smaki, a produkt jest bardziej wrażliwy na przechowywanie i wahania temperatury.
Olej słonecznikowy (zwłaszcza rafinowany) jest produktem prawie bezwodnym. Brak wody ogranicza ryzyko zmian o charakterze mikrobiologicznym, a trwałość zależy głównie od ochrony przed światłem i tlenem (ograniczanie jełczenia). W typowym magazynowaniu gastronomicznym olej ma z reguły dłuższą trwałość niż masło.
Margaryna mleczna jest emulsją tłuszczową wytworzoną technologicznie; w zależności od składu może być projektowana tak, by była stabilniejsza w przechowywaniu niż masło. Nie oznacza to, że jest "niepsująca się", ale zwykle nie jest to produkt o najkrótszym okresie przechowywania w porównaniu z masłem.
Smalec wieprzowy to tłuszcz zwierzęcy o niskiej zawartości wody, zwykle dość stabilny. Może jełczeć, ale przy właściwym przechowywaniu (chłód, szczelne zamknięcie) jego trwałość bywa dłuższa niż masła.
Wniosek: spośród podanych odpowiedzi to masło śmietankowe najczęściej ma najkrótszy okres przechowywania w optymalnych warunkach.
