Długie wałki są wiotkie (mają dużą smukłość), więc podczas toczenia łatwo ulegają ugięciu pod wpływem sił skrawania. To prowadzi do drgań, bicia oraz błędów wymiarowych i kształtu. Aby temu zapobiec, dobiera się takie mocowanie, które jednocześnie zapewnia osiowość, pewne przeniesienie momentu i dodatkowe podparcie.
Odpowiedź "kieł stały, zabierak, kieł obrotowy i podtrzymkę" spełnia te wymagania:
- Kieł stały i kieł obrotowy umożliwiają toczenie "w kłach", czyli prowadzenie wałka po osi wyznaczonej przez nakiełki, co poprawia współosiowość.
- Zabierak przenosi napęd z wrzeciona na wałek toczony między kłami (sam kontakt z kłami nie służy do napędzania detalu).
- Podtrzymka dodatkowo podpiera wałek w pobliżu miejsca skrawania lub w strefie szczególnie narażonej na ugięcie, ograniczając drgania i poprawiając jakość powierzchni.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do typowego toczenia długich wałków:
- "imadło maszynowe, kieł stały i obrotowy" – imadło jest osprzętem do frezarek/wiertarek i nie jest standardowym sposobem mocowania wałka w tokarce. Nie rozwiązuje problemu osiowego prowadzenia i podparcia w toczeniu.
- "podzielnicę, dwa kły stałe i zabierak" – podzielnica służy do podziału kątowego (najczęściej w obróbce frezarskiej). Dodatkowo w praktyce w tokarce stosuje się zwykle kieł stały oraz kieł obrotowy w koniku; kluczowe dla długiego wałka i tak jest wsparcie podtrzymką.
- "uchwyt trójszczękowy, kieł obrotowy i podzielnicę" – uchwyt trójszczękowy jest dobry do krótszych, sztywniejszych detali lub gdy wystarcza mocowanie w uchwycie, ale przy długich wałkach bez podparcia (podtrzymki) łatwo o ugięcie. Podzielnica ponownie nie dotyczy typowego toczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "długi wałek", rozważ "toczenie w kłach + zabierak" oraz niemal zawsze element podpierający, czyli podtrzymkę (stałą lub ruchomą, zależnie od zadania).
