"Trwała stabilizacja punktów granicznych" oznacza takie oznakowanie w terenie, które ma zachować jednoznaczne położenie punktu przez długi czas. W praktyce wymaga to, aby zastosowany materiał:
- był odporny mechanicznie (uderzenia, przejazdy, prace rolne),
- był odporny na warunki atmosferyczne (wilgoć, mróz, promieniowanie UV, zmiany temperatur),
- nie ulegał łatwej degradacji w gruncie (np. gnicie, kruszenie, korozja powodująca utratę czytelności),
- dawał możliwość jednoznacznej identyfikacji punktu (czytelny znak, stabilne osadzenie).
Odpowiedź "4" jest poprawna, ponieważ przedstawiony tam materiał nie jest właściwy do trwałej stabilizacji: w typowych warunkach terenowych zbyt łatwo traci swoje właściwości lub położenie, przez co nadaje się raczej do oznaczeń tymczasowych (roboczych) niż do znakowania granic.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą materiałów, które w praktyce geodezyjnej mogą spełniać wymagania stabilizacji trwałej (po właściwym osadzeniu w gruncie i przy zachowaniu zasad wykonywania stabilizacji). Częsty błąd na egzaminie polega na kierowaniu się samym "wyglądem" materiału na ilustracji, zamiast oceną jego zachowania w czasie i odporności na degradację.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi porównaj wszystkie warianty pod kątem trwałości w gruncie oraz odporności na czynniki atmosferyczne. Jeśli jakiś materiał kojarzy się z palikami, taśmą, elementami nietrwałymi lub łatwo niszczącymi się, to zwykle nie będzie właściwy do stabilizacji trwałej.
