"Kompleks żytny bardzo słaby" odnosi się do stanowisk o niskiej urodzajności (zwykle gleb lekkich, o małej zasobności w składniki pokarmowe i niskiej retencji wody). Na takich glebach powodzenie uprawy zależy głównie od doboru gatunku o małych wymaganiach siedliskowych oraz dobrej tolerancji na niedobory wody i składników.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: łubin żółty?
Łubin żółty jest gatunkiem bobowatym, który w praktyce rolniczej bywa dobierany na słabsze stanowiska. W porównaniu z bardziej wymagającymi gatunkami lepiej radzi sobie na glebach lekkich i uboższych. Dzięki temu jest uznawany za odpowiedni wybór do uprawy na bardzo słabych kompleksach żytnich.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Słonecznik – choć jest rośliną dość plastyczną, na bardzo słabych glebach zwykle silnie spada plonowanie; w praktycznych zaleceniach częściej wymaga stanowisk co najmniej średnich, aby uzyskać opłacalny efekt.
- Peluszka – jako strączkowa pastewna ma swoje miejsce w płodozmianie, ale na bardzo słabych glebach może wypadać słabiej i częściej wymaga lepszych warunków niż gatunki typowo "na piaski". Uczniowie mylą ją z roślinami tolerującymi skrajnie słabe stanowiska.
- Łubin biały – jest blisko spokrewniony z łubinem żółtym, co sprzyja pomyłkom. Jednak w ujęciu zaleceń stanowiskowych bywa traktowany jako gatunek o wyższych wymaganiach w porównaniu do łubinu żółtego, dlatego nie jest najlepszym wyborem dla kompleksu żytniego bardzo słabego.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o kompleksy glebowe najpierw "przetłumacz" je na cechy siedliska (bardzo słabe = lekkie, ubogie, suche), a dopiero potem wybierz gatunek znany z tolerancji na takie warunki. Uważaj na pary podobnych nazw (np. różne łubiny) – różnią się wymaganiami.
