Wiercenie otworów strzałowych w górnictwie podziemnym polega na wykonaniu w przodku otworów o określonej średnicy i głębokości, które następnie są ładowane materiałem wybuchowym zgodnie z metryką strzałową. Aby w ogóle możliwe było wiercenie, zestaw wiertniczy musi posiadać element roboczy, który bezpośrednio kruszy/ściera skałę.
Tym elementem na końcu żerdzi jest koronka wiertnicza (bit/koronka), czyli część narzędzia odpowiedzialna za urabianie i kształtowanie otworu. Żerdź pełni rolę przeniesienia momentu obrotowego i/lub energii udaru oraz doprowadzenia medium (np. powietrza/wody) zależnie od technologii, ale to właśnie koronka "pracuje" w skale.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "zakończoną grotem" – słowo "grot" jest potoczne i może kojarzyć się z ostrzem, ale w technologii wiercenia otworów strzałowych standardowo mówi się o koronce jako o końcówce roboczej dostosowanej do warunków geologicznych.
- "z głowicą samozamykającą" – takie określenie nie opisuje typowego elementu roboczego żerdzi do urabiania skały; nie wskazuje też części, która nadaje otworowi średnicę.
- "z głowicą przeciwwybuchową" – "przeciwwybuchowość" dotyczy zwykle wykonania urządzeń/instalacji dla pracy w atmosferach zagrożonych, a nie tego, czym zakończona jest żerdź wiertnicza w sensie narzędzia skrawającego.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: żerdź przenosi napęd, a koronka urabia skałę. Jeśli pytanie dotyczy zakończenia żerdzi do wiercenia otworów strzałowych, właściwą odpowiedzią będzie element skrawający, czyli koronka.
