W druku wielkoformatowym (podobnie jak w typowym prepress) jako pliki wejściowe spotyka się przede wszystkim formaty przeznaczone do grafiki rastrowej oraz formaty dokumentowe, które mogą przenosić układ strony, wektory, fonty i obrazy.
MPEG to rodzina formatów służących głównie do kompresji i zapisu sekwencji wideo (oraz dźwięku). Taki plik nie jest standardowym "nośnikiem projektu do druku" – zawiera strumień klatek i parametry odtwarzania, a nie przygotowaną kompozycję poligraficzną. Dlatego w kontekście pytania o pliki do wydruków wielkoformatowych najbardziej uzasadnione jest wskazanie MPEG jako odpowiedzi negatywnej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są traktowane jako właściwe do zastosowań drukowych:
- TIFF – format rastrowy powszechnie używany w poligrafii, często wybierany ze względu na jakość i przewidywalność zapisu obrazu (w tym możliwość pracy bezstratnej).
- JPEG – również format rastrowy, używany w praktyce, choć z zastrzeżeniem jakości wynikającej z kompresji stratnej; bywa akceptowany, jeśli parametry (rozdzielczość, artefakty) są kontrolowane.
- PDF – format dokumentowy, często podstawowy w przekazywaniu prac do druku, bo może zawierać wektory, tekst, osadzone obrazy i informacje potrzebne do poprawnego renderowania.
Uwaga praktyczna: sformułowanie "nie można zastosować" bywa w branży zależne od konkretnego systemu (RIP) i procedur drukarni. W realnych workflow czasem da się użyć materiału wideo po konwersji (np. eksport klatki do grafiki), ale sam plik MPEG nie jest typowym formatem dostarczanym jako praca do druku.
