Domiar prostokątny polega na wyznaczeniu położenia punktu w terenie poprzez odłożenie prostopadłej od linii odniesienia (bazy) i zaznaczenie punktu w odpowiedniej odległości. Węgielnica służy do uzyskania kąta prostego w terenie, ale sama nie "zastępuje" punktów, które muszą być widocznie i stabilnie oznaczone.
Dlatego w typowym, najprostszym układzie potrzebne są trzy tyczki:
- dwie tyczki do wyznaczenia (zaznaczenia) linii bazowej/kierunku odniesienia w terenie,
- trzecia tyczka do oznaczenia punktu, który wyznacza się prostopadle od tej linii (punkt domiaru).
Odpowiedź "dwóch tyczek." jest niewystarczająca, ponieważ dwie tyczki pozwalają jedynie "zbudować" odniesienie w postaci linii (kierunku), ale nie dają dodatkowego, jednoznacznego oznaczenia punktu domiarowego, który ma być wytyczony lub kontrolowany.
Odpowiedź "jednej tyczki." odpada, bo pojedyncza tyczka nie definiuje kierunku linii odniesienia; bez kierunku nie da się poprawnie ustawić prostopadłej w danym miejscu.
Odpowiedź "czterech tyczek." nie jest minimalnym zestawem dla samego domiaru prostokątnego. Dodatkowe tyczki mogą być używane pomocniczo (np. do lepszej widoczności, oznaczania kolejnych punktów, kontroli), ale nie wynikają z konieczności samej metody.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: linia odniesienia wymaga dwóch punktów, a domiar wyznacza dodatkowy punkt w terenie, więc minimalnie potrzeba trzech stabilnych oznaczeń.
