Dobór maszyny wynika z tego, jaki kształt i jakie powierzchnie ma uzyskać element. Tokarka jest podstawową obrabiarką do wykonywania i wykańczania powierzchni obrotowych, czyli takich, które powstają w wyniku obrotu przedmiotu wokół osi (typowo walce, stożki, stopnie, rowki, podtoczenia). W toczeniu kluczowe jest to, że przedmiot wykonuje ruch obrotowy, a narzędzie skrawające (nóż tokarski) wykonuje ruch posuwowy. Dzięki temu łatwo uzyskać współosiowość i powtarzalne średnice.
Odpowiedź "dłutarkę" jest nieprawidłowa, ponieważ dłutarka służy do obróbki dłutowaniem (ruch posuwisto-zwrotny narzędzia) i jest dobierana do innych zadań, np. wykonywania określonych kształtów/gniazd, a nie do typowego kształtowania brył obrotowych przez toczenie.
Odpowiedź "wiertarkę" jest nieprawidłowa, bo wiertarka jest przeznaczona przede wszystkim do wykonywania otworów (wiercenie, ewentualnie pogłębianie, rozwiercanie). Nawet jeśli w detalu występuje otwór, to sam fakt istnienia otworu nie przesądza o doborze maszyny do wykonania całej bryły; w przypadku elementów osiowych kluczowa jest obróbka zewnętrznych średnic i współosiowości, typowa dla tokarki.
Odpowiedź "czopiarkę" należy odrzucić, ponieważ czopiarka jest maszyną stolarską przeznaczoną do wykonywania czopów w elementach drewnianych (łączenia czopowe). To wyspecjalizowana operacja z zakresu obróbki złączy, a nie uniwersalna obróbka brył obrotowych.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: gdy detal jest "osiowy" i wymaga obróbki średnic/stożków oraz współosiowości, najczęściej właściwym wyborem jest tokarka. Gdy zadaniem są głównie otwory – wiertarka. Gdy wykonuje się czopy – czopiarka. Gdy potrzebne są kształty wykonywane dłutowaniem – dłutarka.
