Gwintowniki ręczne to narzędzia skrawające do wykonywania gwintów wewnętrznych. Podczas pracy występują duże naciski na ostrza, tarcie oraz zużycie ścierne, więc materiał narzędzia musi zapewniać:
- wysoką twardość po obróbce cieplnej,
- odporność na ścieranie,
- wystarczającą ciągliwość, aby ograniczyć ryzyko kruchego pękania.
W szkolnym, często stosowanym podziale stali narzędziowych wyróżnia się m.in. stale do pracy na zimno oraz do pracy na gorąco. Gwintowanie ręczne jest procesem realizowanym w temperaturach typowych dla obróbki "na zimno" (narzędzie może się nagrzewać od tarcia, ale nie pracuje jak narzędzie do kucia czy odlewnictwa), dlatego odpowiedź "do pracy na zimno" jest uzasadniona w tym ujęciu klasyfikacyjnym.
Odpowiedź "do pracy na gorąco" nie pasuje, bo te stale dobiera się do narzędzi pracujących w wysokich temperaturach (np. w procesach, gdzie narzędzie ma kontakt z rozgrzanym wsadem), a nie do typowego skrawania gwintów.
Odpowiedź "węglowa" może kojarzyć się z tańszymi narzędziami, jednak stale węglowe nie są domyślnym wyborem dla gwintowników, bo zwykle mają gorszą odporność na zużycie i mniejszą trwałość w porównaniu ze stalami stopowymi/hartowanymi.
Odpowiedź "szybkotnąca" jest bardzo częsta w praktyce (wiele gwintowników jest wykonywanych z HSS), ale w niektórych klasyfikacjach dydaktycznych stal szybkotnąca bywa traktowana jako osobna grupa, a nie jako odpowiedź na pytanie o "stal narzędziową do pracy …". Dlatego w kluczu opartym o kategorie "zimno/gorąco" właściwym wyborem pozostaje "do pracy na zimno".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się podział "na zimno/na gorąco", zwykle testuje on rozumienie przeznaczenia narzędzia i warunków temperatury pracy, a nie tylko znajomość popularnego oznaczenia HSS.
