W stylu moribana kompozycję układa się najczęściej w niskim, szerokim naczyniu (np. suiban). Kluczowe jest tu stabilne i precyzyjne ustawienie łodyg: pod określonym kątem, z zachowaniem linii kompozycji oraz odpowiednich proporcji. Dlatego najczęściej stosuje się kenzan – metalową (lub ciężką) podstawkę z gęsto rozmieszczonymi igłami, w które wbija się końcówki łodyg. Kenzan zapewnia jednocześnie:
- pewne unieruchomienie materiału roślinnego,
- możliwość korygowania kierunku i nachylenia łodyg,
- estetyczny efekt bez konieczności maskowania dużej ilości materiałów pomocniczych.
Odpowiedź "cylinder" może kojarzyć się z innymi rozwiązaniami florystycznymi (np. kształtki, gąbka florystyczna lub elementy konstrukcyjne), ale nie jest typowym, podstawowym narzędziem mocującym charakterystycznym dla moribany.
Odpowiedź "primavera" nie stanowi standardowego narzędzia do mocowania w ikebanie; brzmi jak nazwa własna/handlowa i może wprowadzać w błąd przez "fachowe" brzmienie.
Odpowiedź "siatka druciana" bywa używana w kompozycjach florystycznych do podtrzymywania materiału, ale w klasycznym ujęciu moribany najczęściej wybiera się kenzan, bo daje większą kontrolę ustawienia i jest rozwiązaniem najbardziej rozpoznawalnym dla tej techniki.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się moribana, warto automatycznie skojarzyć ją z płytkim naczyniem i potrzebą precyzyjnego "zakotwienia" łodyg – to typowy kontekst użycia kenzanu.
