Zgrzewanie polifuzyjne (zwane też zgrzewaniem mufowym lub socket fusion) to metoda łączenia termoplastów, w której jednocześnie podgrzewa się:
- zewnętrzną powierzchnię końcówki rury,
- wewnętrzną powierzchnię kształtki (mufy).
Po osiągnięciu właściwego uplastycznienia elementy łączy się przez wsunięcie rury w kształtkę do określonej głębokości i pozostawia do schłodzenia bez wykonywania ruchów, które mogłyby zerwać tworzące się połączenie. W praktyce instalacyjnej taka technologia jest typowa dla systemów PP (np. PP-R), szeroko stosowanych w instalacjach wodociągowych w budynkach.
Dlaczego PP jest poprawne?
PP (polipropylen) jest projektowany i oferowany jako system rur i kształtek przeznaczonych do zgrzewania polifuzyjnego. Dzięki temu uzyskuje się jednorodne, szczelne połączenie o dobrej trwałości eksploatacyjnej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- PE – choć także bywa "zgrzewany", w praktyce łączy się go przede wszystkim zgrzewaniem doczołowym lub elektrooporowym (inne narzędzia i inna technologia niż typowa polifuzja mufowa dla PP).
- PVC – najczęściej łączony jest metodami klejonymi (połączenia klejone z użyciem odpowiednich klejów/primerów), a nie zgrzewaniem polifuzyjnym.
- CPVC – podobnie jak PVC, typowo jest łączony przez klejenie; sam fakt, że to tworzywo, nie oznacza automatycznie zastosowania polifuzji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "zgrzewanie polifuzyjne/mufowe", najczęściej chodzi o system PP z kształtkami do zgrzewania. Najczęstszy błąd to utożsamienie każdej metody zgrzewania tworzyw z PE.
