W podłodze układanej na gruncie warstwa izolacji termicznej pracuje nie tylko "cieplnie", ale też mechanicznie. Leży pod jastrychem (wylewką) i przenosi obciążenia od warstw posadzki oraz od użytkowania pomieszczenia. Z tego powodu do takich zastosowań dobiera się styropian EPS o odpowiedniej odporności na ściskanie.
Oznaczenia typu EPS 80, EPS 100, EPS 200, EPS 250 odnoszą się do klasy/poziomu wytrzymałości (im wyższa klasa, tym materiał jest "twardszy" i lepiej znosi obciążenia). W praktyce oznacza to, że zbyt niska klasa może się trwale odkształcać pod ciężarem wylewki i obciążeniami eksploatacyjnymi. Skutkami mogą być: ugięcia podłogi, klawiszowanie okładzin, pęknięcia jastrychu, a także pogorszenie parametrów użytkowych.
Dlatego w typowej podłodze na gruncie jako niezalecany wybór wskazuje się EPS 80 – jest to wariant o niższej wytrzymałości, częściej spotykany w zastosowaniach mniej obciążonych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- EPS 100 – jest klasą "twardszą" od EPS 80, częściej dobieraną do podłóg i posadzek.
- EPS 200 – ma wysoką odporność na ściskanie, typową dla miejsc o większych obciążeniach.
- EPS 250 – również należy do grupy wytrzymalszych płyt, stosowanych tam, gdzie obciążenia są istotne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy podłogi na gruncie, myśl najpierw o wytrzymałości na ściskanie, a dopiero potem o lambdzie. To najczęstsze źródło pomyłek.
