W oprawie zeszytowej okładka pełni funkcję ochronną (zabezpiecza wkład przed zagnieceniami i zabrudzeniami) oraz użytkową (ułatwia przenoszenie i kartkowanie). Z tego powodu materiał na okładkę musi mieć większą sztywność niż kartki wkładu, ale jednocześnie powinien dać się łatwo złamywać i pracować poprawnie na maszynach introligatorskich.
Odpowiedź "karton offsetowy 180 g/m²" jest właściwa, bo karton o takiej gramaturze typowo zapewnia kompromis między sztywnością a podatnością na zginanie i obróbkę. Karton jest też materiałem przewidzianym do roli okładki: lepiej utrzymuje kształt, a jednocześnie nie jest przesadnie gruby.
- "papier piśmienny 70 g/m²" jest przeznaczony raczej na wkład (kartki), a nie na okładkę. Taka gramatura daje zbyt małą sztywność i okładka szybko będzie się zaginać oraz niszczyć.
- "papier offsetowy 90 g/m²" to również typowy zakres dla wnętrz (wkładów). Jest nieco sztywniejszy niż 70 g/m², ale nadal zwykle niewystarczający na okładkę zeszytową, która ma chronić wkład w codziennym użytkowaniu.
- "tektura makulaturowa 600 g/m²" jest materiałem znacznie grubszym i innym jakościowo. Może być używana w innych typach opraw lub elementach wymagających większej grubości, ale dla standardowej okładki zeszytowej bywa niepraktyczna: utrudnia zginanie, może pękać na zgięciu bez właściwej obróbki i podnosi masę wyrobu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się materiały o gramaturach typowych dla papieru do pisania/druku oraz karton/tektura, rozważ najpierw funkcję elementu (wkład vs okładka) i dopiero potem dobieraj gramaturę. Okładka prawie zawsze wymaga materiału "kategorii wyżej" niż kartki.
