Indeks załamania materiału soczewki (tzw. "wysoki indeks") wpływa na to, jak silnie materiał załamuje światło. W praktyce okularowej wyższy indeks pozwala uzyskać cieńszą soczewkę o tej samej mocy niż w materiale o niższym indeksie. To jest szczególnie istotne wtedy, gdy soczewka miałaby być wyraźnie gruba: przy dużych mocach dodatnich (wypukłych) i dużych mocach ujemnych (wklęsłych).
Przy niewielkich mocach refrakcji efekt "odchudzenia" soczewki po przejściu na wyższy indeks jest zazwyczaj mały. Oznacza to, że dopłata do materiału wysokiej indeksowości często nie daje proporcjonalnej korzyści w wyglądzie i komforcie. Dlatego zakres od 0,00 D do +1,50 D jest typowym przykładem sytuacji, gdy "nie należy" (czyli: zwykle nie ma uzasadnienia praktycznego) sięgać po wyższy indeks.
- "od +6,00 D do +10,00 D" – przy takich plusach soczewki mają tendencję do znacznej grubości centralnej. Wysoki indeks jest często rozważany, aby ograniczyć masę i poprawić estetykę.
- "od -8,00 D do -4,00 D" – przy takich minusach rośnie grubość na obrzeżu, co bywa główną motywacją do wyboru wyższego indeksu (obok doboru oprawy i średnicy soczewki).
- "od +3,00 D do +5,00 D" – to moce średnie do większych; w wielu przypadkach klient odczuje różnicę w grubości i masie, więc wysoki indeks może mieć sens, zwłaszcza przy większej średnicy soczewki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach widzisz zakresy "małych mocy" oraz kilka zakresów "dużych mocy", to pytanie zwykle sprawdza rozumienie, że wysoki indeks jest narzędziem optymalizacji grubości, a nie rozwiązaniem "zawsze najlepszym".
