W robotach murarskich dobór zaprawy zależy przede wszystkim od warunków pracy muru: obciążenia, miejsca w konstrukcji oraz wpływu środowiska (w tym wilgoci). Ściany fundamentowe i inne przegrody narażone na zawilgocenie pracują w strefie, gdzie kontakt z wodą gruntową, okresowym podciąganiem kapilarnym i wysoką wilgotnością jest realny. W takich warunkach kluczowa jest odporność zaprawy na wodę oraz utrzymanie parametrów wytrzymałościowych.
Zaprawa cementowa jest typowo stosowana tam, gdzie potrzebna jest większa wytrzymałość i odporność na zawilgocenie. Cement jako spoiwo hydrauliczne wiąże w sposób zapewniający trwałość również w środowisku wilgotnym, dlatego taki wybór jest uzasadniony dla fundamentów oraz murów w strefach mokrych.
- Odpowiedź "wapienną" jest nieprawidłowa, ponieważ zaprawy wapienne stosuje się częściej w warunkach mniej agresywnych wilgotnościowo; ich parametry i trwałość w stałym zawilgoceniu są zwykle mniej korzystne niż zapraw cementowych.
- Odpowiedź "gipsową" jest nieprawidłowa, bo gips jest wrażliwy na działanie wody i wysokiej wilgotności; takie zaprawy kojarzy się raczej z pracami wewnętrznymi w pomieszczeniach suchych.
- Odpowiedź "wapienno-gipsową" jest nieprawidłowa z podobnego powodu: udział gipsu ogranicza stosowanie w miejscach narażonych na zawilgocenie, więc nie jest to typowy wybór do fundamentów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "fundament", "zawilgocenie", "strefa mokra", w pierwszej kolejności rozważ zaprawy na spoiwach o lepszej odporności na wodę. Z kolei gips w odpowiedziach często sygnalizuje przeznaczenie do wnętrz i środowiska suchego.
